شال سبز..............

 

 

لباس سبزتو بپوش دیر می شه

الآن نریم، شب گیر و واگیر می شه

 

مانتو و روسری، تی شرت و شلوار

هر چی که داری، سر هم کن بیار

 

یه زنگ زدم پرویز و آرش میان

از اون طرف سام و پریوش میان

 

مسیجا وصل شه، تا دو ساعت دیگه

سهیلا ام میاد، نمیاد، می گه

 

دیشب تو چت گفته بودم به کامی

تونستی چند تا شعر بگو نظامی!

 

تو اعتصاب توپ عصر دیروز

خوندیمشون، لنگ نمونیم ما امروز!

 

فشفشه و ترقه و نارنجک

تی ان تیا دست بزرگ و کوچک

 

زمین میفته همه آژیر کشون

راشونو می کشن میان تو میدون

 

درسته چند تامون تو گیر و حبسن

دعا کنین کپ نکنن، نترسن

 

خدا بخواد همین روزا حل می شه

مشکل آرامون آقا، حل می شه

 

اگه بریزن، همه کل کل کنن

مشکل پیش اومده رو حل کنن

 

می گن به هر کی یه چیزی می ماسه

یه شال سبز و دو تا کیسه ماسه

 

خلاصه گفتم که نگی نگفتی

خودش غنیمته یه شال مفتی!!

 

                                                            (۸۸/۳/۳۰)

 

عشق..........

   

دختری کنجکاو میپرسید:  ایها الناس عشق یعنی چه؟

                   دختری گفت: اولش رویا آخرش بازی است و بازیچه           

مادرش گفت: عشق یعنی رنج پینه و زخم و تاول کف دست

      پدرش گفت: بچه ساکت باش بی ادب! این به تو نیامده است

رهروی گفت: کوچه ای بن بست سالکی گفت: راه پر خم و پیچ

                   در کلاس سخن معلم گفت: عین و شین است و قاف، دیگر هیچ

دلبری گفت: شوخی لوسی است تاجری گفت: عشق کیلو چند؟

                   مفلسی گفت: عشق پر کردن شکم خالی زن و فرزند

شاعری گفت: یک کمی احساس مثل احساس گل به پروانه

                   عاشقی گفت: خانمان سوز است بار سنگین عشق بر شانه

شیخ گفتا:گناه بی بخشش- واعظی گفت: واژه بی معناست

                   زاهدی گفت: طوق شیطان است -محتسب گفت: منکر عظما ست

قاضی شهر عشق را فرمود حد هشتاد تازیانه به پشت

                  جاهلی گفت: عشق را عشق است -پهلوان گفت: جنگ آهن و مشت

رهگذر گفت: طبل تو خالی است یعنی آهنگ آن ز دور خوش است

دیگری گفت: از آن بپرهیزید یعنی از دور کن بر آتش دست

چون که بالا گرفت بحث و جدل توی آن قیل و قال من دیدم

    طفل معصوم با خودش می گفت: من فقط یک سوال پرسیدم!

 

                                                                        (ناشناس)

 

درس معلم ار بود زمزمه محبتی.....

 

                 تقدیم به همه اونایی که تو زندگیم ازشون یاد گرفتم...

 

        چه حادثه زیبایی:

 

                     دیروز معلمت خاطره زیبای کودکیت بود

                              

                                و اکنون تو خود خاطره ای برای معلمان فردا

               

                                                                               و آن ها نیز ..........

 

                       روز معلم مبارک

 

                                 یاد اون معلمایی که الان نیستن به خیر......

 

گمشده.........

 

من خودم را در میان هیچ گم کردم ولی

                                     دوستان  من را به لطف خویش پیدایم کنید...

 

                                                                            

بهارانه......

 

        دوباره کوچه ها به گل نشسته اند

       با بنفشه های زرد و آبی و سفید

       باز خوشه های این اقاقیای خانگی

       مست می کند هوای سرد کهنه را

       باز در میان حوض آبی حیاط

       ماهی گلی

       باله می رود

       و من دوباره تازه می شوم

       در تولد مدام لحظه ها.

 

آغاز سال ۱۳۸۸ خورشیدی مبارک

                                                                                                  (۱/۱/۸۸)

حسنی نگو بلا بگو.......

 

یادم میاد حدود 15 سال پیش وقتی فقط 9 سالم بود و کلاس سوم ابتدایی بودم تو همین روزای دهه فجر بود و خودتون می دونین اون روزا حال و هوای عجیبی داشتیم. تزئین در و دیوار مدرسه، سرودای انقلابی، و تئاترایی که خود بچه ها اجرا می کردن. کلی باهاشون حال می کردیم. یادم میاد همیشه جزو گروه سرود بودم ولی اون سال انتخاب شدم واسه بازی تو یه نمایش. نمایشی که قصه ش یکی از دوس داشتنی ترین قصه های دوران کودکیمون بود. قرار شد من نقش حسنی ده شلمرودو بازی کنم. با لباسای شلخته و... . نمیدونم خوب از آب در اومد یا نه ولی واسم شد یه خاطره. همیشه سر بازی خندم می گرفت البته خودمو به زور کنترل کردم ولی آخرش بازم خنده م می گرفت.

الان 15 سال از اون روزا می گذره و وقتی یادش می افتم خندم می گیره. آخه بچگیامو خیلی دوس دارم. اون موقع تو عالم بچگی تو گیر و دار شعر و ترانه نبودم. فقط از چیزایی خوشم میومد که ازشون لذت می بردم. دو سال پیش وقتی برای اولین بار پامو گذاشتم تو شب شعر طنز شکرخند با کسی آشنا شدم که شاعر یکی از بهترین خاطرات کودکیم بود. یکی بهم گفت: این آقا رو می شناسی؟ گفتم نه!

گفت: منوچهر احترامیه... شاعر حسنی نگو یه دسته گل...!! و من ناباورانه از خوشحالی بال در آوردم و دوباره رفتم به خاطرات 15 سال پیش خودم و تو ذهنم مرورشون کردم و تودلم بهشون می خندیدم. هر ماه تو شکرخند می دیدمشون. گاهی میومد، گاهی ام نه... و با نیومدنش دلم واسه پیر مرد مهربون دنیای کودکیم تنگ می شد. آخرین باری که دیدمش خوب یادمه. آخه 12 بهمن 1387، همین دو سه هفته پیش بود. بعد از مدت ها اومده بود شکرخند. چقدر مهربون... با همون صورت پیر و پدرانه ش.

 

و   منوچهر احترامی درگذشت...

 

این اس ام اسی بود که روز چهارشنبه 23 بهمن 1387 ساعت 9 شب ارکیده هاشمی بهم زد.

 

یه لحظه خشکم زد. انگار تموم خاطرات بچگیم آوار شد رو سرم. باورش واسم سخت بود کسی رو که دو هفته پیش دیدم و از دیدنش چقد ذوق کردم دیگه نیست و شکرخندای آینده باید بدون حضور اون برگزار بشه. دلم گرفت چون احساس کردم طنز کشور یتیم شد چون واقعاً حق پدری به گردن طنز داشت و داره ، با این که رفته...

امروز جمعه 25 ساعت 9 صبح تشییع  پیکرش بود از روبروی تالار وحدت . خیلی دوس داشتم باشم ولی چون امتحان داشتم نشد. به هر حال خوش به حال کسایی که رفتن و بدرقه ش کردن تا تنها نره....

 

خدایش بیامرزاد...

 

---

 

و عشق را به حرمت تمام لحظه های آشنای ما شدن

و عشق را به خواهش تمام بغض های در گلو

به لمس لحظه های تا حضور

تا غزل سرایی مدام بلبلان

به یاد خود سپار

ای رفیق

ای تو هم صدای آشنای لحظه های بی قرار من

 

                                                                   (۸۷/۱۱/۲۴)

بازنده.......

 

من شنیدم تازگی در شهر ما قانون شده

هر که گیرد رشوه خیلی چیزها را باخته

 

از قضا همسایه ما هست فردی رشوه گیر

من خودم دیدم پریشب او قبا را باخته

 

سال ها در راه خدمت بر فقیر و پولدار

پول ها بالا کشیده ست و گدا را باخته

 

چند ماه پیش دیدم دست و پایش در گچ است

احتمالاْ طبق قانون دست و پا را باخته

 

سال ها در راه کسب مال و جاه و اعتبار

رنج ها برده ست و حالا اشتها را باخته

 

آرزویش خانه و ماشین و یک کامیون پول

من نمی دانم سر این ها چه ها را باخته؟!!

 

زیرمیزی های او اکنون همه رومیزی اند

او به عشق پول و ماشینی حیا را باخته

 

حفظ ظاهر می کند نزد همه همسایه ها

گر چه او در این اواخر این بها را باخته

 

تازگی ها رفته دانشگا به عشق مدرکش

چند روزی او نرفته دکترا را باخته

 

بعد از افشای تمام رشوه خواری های او

گفته او با دختر و همسر که جا را باخته

 

پیش ترها در دلش مهر و صفا و عشق بود

رشوه که آمد کمال آقا صفا را باخته

 

از همان روزی که روشن گشته نیت های او

آبروی همسر و ما و شما را باخته

 

گر چه نادم گشته از این کارهای نابجا

او میان دین و دنیایش خدا را باخته!!!

 

                                                (۸۷/۱۱/۱۰)

 

 

سوزنامه .........

 

            قسمت اول نامه پسریه که عاشق دختری می شه و تو یه نامه خودشو معرفی می کنه :

 

سلام ای دختر خوش قد و بالا

بخوان این نامه جانسوز ما را

 

دل من از برایت تنگ گشته

و شیر چشم من در حال نشته

 

برای کاستن از داغ این دل

بریات می کنم این نامه را ول

 

من، بیست و هشت ساله اهل رشتم

ز هجر روی تو من مست گشتم

 

دو سالی هست با خود می روم ور

مجرد هستم و دنبال همسر

 

که تا یک دختر خوش رنگ و آبی

به تور خود بیاندازم حسابی

 

بگویم از خودم زیرا که خواهم

بدانی بعض تو من خیلی ماهم

 

تمام صورتم فابریک و بیسته

دماغم سر به بالا عین پیسته

 

قدم چون سرو بالا و بلنده

همه با دیدنم می گن به بنده

 

از اخلاقم همه راضی راضی

نمی گیرم کسی رو من به بازی

 

ز تحصیلات چیزی کم ندارم

اگر پرسی ز درسم غم ندارم

 

توی دانشکده رشتم حقوقه

توی مغزم پر از هوش و نبوغه

 

به عنوان وکیل پایه یک هم

من استخدام هستم مثل آدم

 

حقوقم هست خیلی توپ و عالی

ندارم مشکلی یا فقر مالی

 

یه ویلا در شمال شهر دارم

خدا را شکر بد نیس روزگارم

 

جدیداً یک پرادوی مامانی

خریدم زیر پامون باشه هانی

 

اگر چیزی بخوای از من ردیفه

جیب پر پول من اونو حریفه

 

تمام حرفهایم را به نامه

نوشتم در دو خط از این چکامه

 

جوابم را سریع و تند و فوراً

برایم پست کن جانم، ایمیلاً

 

 

 

                و اما پاسخ نامه:

 

پس از یک ماه دختر داد پاسخ

به آن مجنون در ظاهر بلا مخ

 

درسته خوشگل و ناز و قشنگم

والبته که من خوش آب و رنگم

 

ولی با این همه رنگ و بتونه

من عین مارم و تو عین پونه

 

دماغت گفته بودی عین پیسته

ولی پیستش عزیزم پر ز کیسته

 

قد و بالای تو تیر و کمونه

یه جورایی شبیه نردبونه

 

گونم مدرکت پنجم یا شیشه

و رتبه ات بوده اون آخر همیشه

 

همیشه تنبل و از خویش راضی

دغل باز و پی ترفند سازی

 

و اما توی شغل و کسب و کارت

کمی تغییر می بینم، جسارت!

 

وکیل و کله پز هر دو عزیزند

و هر دو اهل کار پشت میزند

 

دوتاشون با زبون و کله سرگرم

تلیتش می کنند آهسته و نرم

 

همون ویلای دلباز شمالت

پرادوی مامانی و باحالت

 

همون جیب پر از پول عتیقه

همون ریش و سبیلای سه تیغه

 

تموم نقشه هات نقش بر آبه

گمونت دست اول یا که نابه؟!

 

تو هستی در پی همسر دو سالی

ولی من را ندیدی این حوالی

 

تمام وصف تو از این و از آن

شنیدم از پری، ساناز و آیسان

 

وسن و سال تو از چل گذشته

تمام لاف هایت فاش گشته

 

همان جا send را زد تند و فوری

جواب نامه را داد او ایمیلی

 

                                                                                            (۳/۱۰/۸۷)

خیمه های سوخته....

 

گوش کن این قصه را

قصه نه، افسانه نه، کابوس واری بیش نیست

قصه درد است و هر کس جز من این افسانه بشناسد

 نه خود را بلکه این دنیای ناپاک هزاران چهره خفته میان بیشه تردید را بر پشت سر بنهاده و

راه بیابان کرده و

از دست خود چونان بنالد  کز فراق مادری طفلی جگر سوزه.

 

عرصه ای در آن دو لشکر، صف به صف، چهره به چهره ایستاده

یک طرف خون می چکد از چشم های مردم نیزه به دست و خوُد بر سر

آن طرف جویای صلح اند و به لب تسبیح حق دارند.

سرخپوشان در میان جبهه کفرند و هر دم نعره ای بر آسمان بر می کشند و

نیزه ها و تیرها را بر سر مردان حق چون ریگ می بارند.

 

زمین کربلا تا ظهر می غلتد میان خاک و خون هر جا.

صدای شیون و زاری ز هر خیمه برون آید

کز آن هر مادر و هر همسری بهر عزیزش چنگ اندازد به روی و نالد از دل.

و طفلان خشکیده لب هم دمادم سرابی که از دور خود را نماید بر آنان ببینند و فریاد بر

می کنند: العطش... العطش...

 

در آخر چو یاران همه کشته گشتند و سردار تنها بماند

خود آن دم زره پوش عزم نبردی بکرد

در آن یک به صد بود سربازها

همه نیزه در پیش روشان رها

و سردار جنگید یک تن در آن کارزار

در آخر همه تن شده چاک چاک و

زره بر تنش چون شده ریش ریش

و بر خاک غلتیده آن پیکر پرپرش

و آنگه بزد نعره شمشیرها

غریو و فغانی برآمد ز زنها و از کودکان

 

                    و افلاک را ماتمی بر گرفت....

                                                                       و اما حسین...

 

در آن لحظه سر را ز تن کند آن ناجوانمرد و بنهاد بر نیزه و سوی لشکر بتاخت...

 

و حالا غروب است و ماتم رها گشته در کربلا

و مردی نمانده میان قبیله

همه کودکان و زنان را اسیری برند

شده پر ز خاک و ز آتش همه کربلا

و آن خیمه ها...

به آتش کشیده ست دشمن همه خیمه ها

و راهی بکرده ست اسیران،

همه پای بسته به هم

یکی نوحه خوان، دیگری ضجّه زن

عزیزانشان را ببردند سر بر سر نیزه ها

وام میان سران یک سر از تن جدا

سری پاک و معصوم و بی ادعا

سری بر لبش سوره کهف داشت

به روی سرش چاک چون نهر داشت

 

رسیدند آن شب به ویرانه ها....

چه ها کرد زینب ز هجر برادر بماند

ولیکن ز هجر رقیه ز بابا ندانم چگونه توانم

رقیه سه ساله سر از تن جدا را گرفته به دامن

بنالد چنان ابر اندر بهاران

و خیسش کند باور کوچکش را

که بابا چرا رفتی و من ز خود دور کردی

درنگی نکردی که خود را رسانم به سویت؟؟

و در باور کودکانه رها شد ز این قالب خاکی و عزم افلاک کرد

 

و اینسان چنین شد که مردی که کَس را نماند

رها شد ز این قالب استخوانی

و مجنون رها کرد او امتی را برای ابد........

 

                                                                                  ۸۴/۱۱/۱۵

شب یلدا.......

 

شب یلدا هندونه

شب یلدا یه بهونه

 

شب یلدا شده و باز

مهمونا ریختن تو خونه

 

 همه دور هم نشستن

در روی بقیه بستن

 

مهمونا می گن می خندن

نمی دونن همه خستن

 

 مهمونه الان رو عرشه

پوستای آجیل رو فرشه

 

کشتیمون به گل نشسته

صاب خونه بیا رو عرشه

 

 اگه عرشه ریخت و پاشه

اگه هندونه نباشه

 

بی خیال جیب خالی

بذار این شادیه باشه

 

                                                               (۸۶/۹/۲۶)